(Η εικόνα είναι από το blog τού σκιτσογράφου Γιάννη Ιωάννου, https://yannis-ioannou.com/2010/01/21/ταμού-και-τοτέμ )

τού Θεοδόση Εκίζογλου,

  Ας υποθέσουμε ότι κάποιος από το εξωτερικό αγόρασε ένα σπίτι στην Ελλάδα και κατέφτασε στις 25 Ιανουαρίου 2015 με σκοπό να εγκατασταθεί πλέον μόνιμα εδώ. Δεν είχε ιδέα για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και ούτε τον ενδιέφερε να μάθει και κάπως έτσι το πρώτο του πρωινό ξύπνημα στην χώρα μας συνέπεσε με την πρώτη ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πλέον εκλεγμένη κυβέρνηση. Η ερώτηση είναι, ποιό θα ήταν αυτό που θα έκανε κάποια στιγμή τον υποθετικό μας επισκέπτη να αναφωνήσει «Ρε παιδιά, αυτό που έχετε εδώ πέρα είναι μία αριστερή κυβέρνηση».

  Αν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ κρατούσε επτασφράγιστο τον ιδεολογικό του προσδιορισμό μέσα σε ένα μαύρο κουτί, τότε τί θα μάς έκανε να διαπιστώσουμε εμείς, χωρίς να μάς το πει, ότι είναι ένα κόμμα Αριστερής ιδεολογίας;

Τίποτα!

Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να διαφοροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ από τούς προηγούμενους παρά μόνο η αγριότητα τής πολιτικής του, που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Όλα τα υπόλοιπα που παρακολουθούμε είναι καθαρά για τούς μερικούς χιλιάδες εναπομείναντες θερμόαιμους ορκισμένους οπαδούς τού καθενός.

  Αλήθεια, ποιός είναι ο ορισμός τής Αριστεράς; Ποιός τής Δεξιάς; Ποιός από αυτούς που παίρνουν όρκους ότι είναι ασάλευτοι αριστεροί μπορεί να απαντήσει τί ακριβώς πρεσβεύει η Αριστερά και πώς διαφοροποιούνται οι μεθόδοι της από την αυτοαποκαλούμενη Δεξιά;  Κανένας.

  Τρέχουμε πίσω από ανύπαρκες θεότητες που τις ονομάσαμε «ιδεολογίες». Προσκυνάμε τοτέμ που από έξω τα βλέπουμε βαμμένα ακριβώς όπως  θα θέλαμε να τα δούμε και από μέσα δεν είναι τίποτα άλλο παρά κούφια κούτσουρα.

  Στην πραγματικότητα ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα κόμματα θα έπρεπε κανονικά να φέρουν το καθένα και κάποια ιδεολογία, έστω και μή επακριβώς προσδιορίσιμη στο καθιερωμένο πλέον  φάσμα από τέρμα αριστερά εως και τέρμα δεξιά, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι ότι τα κόμματα δεν έχουν καμία απολύτως ιδεολογία. 

  Η μόνη ιδεολογία που υπάρχει για τα μεν κόμματα εξουσίας είναι η τυφλή υπακοή στα οποιαδήποτε κελεύσματα τών  «απ’ έξω» ενώ για τα υπόλοιπα είναι το πώς θα πετάνε συνθηματολογικές ψευτοαντιπολιτευτικές κορώνες ώστε να πετύχουν τουλάχιστον ένα ποσοστό 1,5% στις επόμενες εκλογές για να δικαιωθούν τής κρατικής επιχορήγησης ή να κολλήσουν ως τσόντα σε κάποια μορφή συγκυβέρνησης και η κουτάλα να είναι τότε μεγαλύτερου μεγέθους.

  Στην Ελλάδα δεν υφίσταται πολιτική. Δεν υπάρχει παραγωγή πολιτικής σκέψης από το αυτοαποκαλούμενο πολιτικό σύστημα. Άλλωστε όλο το νομικό σύστημα έρχεται πλέον έτοιμο από τις Βρυξέλλες και τις περισσότερες φορές με κακή μετάφραση. Το μόνο που υπάρχει είναι κομματοκρατία. Τα κόμματα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανώνυμες εταιρίες που ως μόνο σκοπό έχουν το κέρδος. Το προϊόν που παράγουν είναι οι φρούδες ελπίδες και το ψέμα. Και το διαφημίζουν όπως ακριβώς διαφημίζονται στην τηλεόραση τα υπόλοιπα προϊόντα που ακόμα και αν είναι σαβούρες, προβάλλονται σαν να είναι ακριβώς αυτό που λείπει από το ψυγείο σου και πρέπει επειγόντως να φύγεις όπως είσαι στο σούπερ μάρκετ και να το αγοράσεις.

  Και φυσικά το να πρέπει να πας για να ψηφίσεις το ποιός θέλεις να σε βιάζει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ονομάζεται «Γιορτή τής Δημοκρατίας». Είναι «Η ώρα που μιλάει ο πολίτης». Για την ακρίβεια δεν είναι η ώρα. Είναι τα λεπτα τού πολίτη. Διότι κάθε 4 χρόνια, δηλαδή κάθε δύο εκατομμύρια λεπτά τής ώρας (4 x 365 x 24 x 60 = 2.102.400) έχει και 2 λεπτά στην διάθεσή του να βάλει σε ένα φακελάκι ένα άχρηστο κομμάτι χαρτί και να πάει μετά στο σπίτι του για τα επόμενα 2 εκατομμύρια λεπτά που απομένουν ως την επόμενη φορά.

  Και τί μπορείς να κάνεις αν διαπιστώσεις ότι καθώς αναδείχτηκε αυτό που ψήφισες, αυτό δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση με όσα υποσχόταν; Πολλά! Τελικά αποδείχτηκε ότι μπορείς να κάνεις πολλά. Το πρώτο είναι να αρχίσεις να υπερασπίζεσαι με πάθος την μεταμόρφωση τού τέρατος που προέκυψε, χωρίς καν να περιμένεις τί έχει να πει το ίδιο το τέρας για αυτό.  Αυτή η συμπεριφορά απορρέει από έναν βαθύ εγωισμό. Είμαστε εγωιστές. Αρνούμαστε κατηγορηματικά να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος. Και αυτό έχει κοστίσει πολύ ακριβά. Μάς κόστισε 4 μνημόνια, χιλιάδες αυτοκτονίες, εκατομμύρια άνεργους και εξαθλιωμένους και πάνω από μισό εκατομμύριο νέους που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους και έφυγαν για τα ξένα.

  Αυτός ο εγωισμός έχει ως αποτέλεσμα να είμαστε συγχωρητικοί προς τούς βιαστές μας ενώ δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας σε κάθε άλλο άνευ ιδιαίτερης μάλιστα σημασίας περιστατικό πού μάς τυχαίνει.  Σε σκίζει ο Αλέξης και εσύ λες «Δεν πειράζει, το Παιδί θα τα καταφέρει στο τέλος» και ταυτόχρονα είσαι έτοιμος να κατέβεις να πλακώσεις στο ξύλο τον μπροστινό σου που άργησε 2 δευτερόλεπτα να ξεκινήσει με το αυτοκίνητο και έχασες το φανάρι. 

  Κοροϊδεύαμε τούς πάλαι ποτέ «μαχητές» τών μπλε και πράσινων καφενείων που πλακώνονταν μεταξύ τους για χάρη τού ενός καταστροφέα, τού Α. Παπανδρέου,  και για χάρη τού άλλου καταστροφέα, τού Κ. Μητσοτάκη και που δεν είχαν κανένα επιχείρημα παρά τοξοβολούσαν ο ένας τον άλλον με συνθήματα που τούς τα μάθαιναν στην Τοπική Οργάνωση.  

  Και τί καλύτερο μήπως συμβαίνει τώρα; Απλά δεν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας όπως τότε που αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό. Όχι γιατί γίναμε πιό πολιτισμένοι, αλλά επειδή γίναμε πιό αδιάφοροι. Απαθείς σε οτιδήποτε μάς συμβαίνει. Η υπερηφάνειά μας αρχίζει και τελειώνει μόνο αν πάρουμε μετάλιο σε κάποιο άθλημα ή κάποια καλή θέση στην Eurovision. Από κει και πέρα δεν υπάρχει καμία υπερηφάνεια. Διότι αν υπήρχε, θα υπήρχε και η προσβολή αυτής τής υπερηφάνειας όπως συμβαίνει κάθε φορά που παραχωρείται και ένα επιπλέον κομμάτι τής χώρας αυτής στούς υποτιθέμενους φίλους και εταίρους μας.

  Τούς αποδείξαμε ότι είμαστε ο λαός-όνειρο, έτοιμος να συμπράξει με μεγάλη του χαρά στην παράδοση τής χώρας του ζητωκραυγάζοντας μάλιστα για τούς ντόπιους επιβλέποντες την παραχώρηση αυτή που είναι όμως χωρίς γυρισμό.

  Πολλοί, μέσα στην αγανάκτησή τους, λένε ότι πρέπει να πάρουμε τις καραμπίνες και να τούς καθαρίσουμε όλους εκεί στην Βουλή. Και τί θα γίνει; Αυτός ο λαός θα ψάξει τότε άλλους 300 που θα είναι ακόμα χειρότεροι από τούς προηγούμενους. Θα ψάξει έναν Τσίπρα που είναι πέντε φορές χειρότερος από αυτόν που έχουμε τώρα. Διότι αυτός ο λαός απέδειξε ότι όταν το «ΟΧΙ» τού το κάνεις «ΝΑΙ» τότε δεν τρέχει τίποτα. Όλα καλά και ωραία. Ένα μπανάκι στην θάλασσα και ξεπλένεται η κάθε προσβολή.

  Δεν είναι αυτοί το βασικό μας πρόβλημα. Αυτοί κάνουν την δουλειά για την οποία έχουν εξαγοραστεί και την κάνουν πάρα πολύ καλά. Το πρόβλημα είμαστε εμείς που έχουμε πατήσει το OFF στον εγκέφαλό μας και δεν καταλαβαίνουμε με τί αλήτες έχουμε να κάνουμε πριν καν χρειαστεί να τούς δοκιμάσουμε. Διότι όποιος πει ότι πίστευε τον Τσίπρα πριν να γίνει πρωθυπουργός πρέπει να είναι αφελής, το λιγότερο. Το πρόβλημα είναι που δεν απαιτούμε να καθιερωθεί ήδη από τις επόμενες εκλογές διαδικασία καθαίρεσης τού οποιουδήποτε εκλεγεί με ένα πρόγραμμα Α και μόλις ανέβει στην εξουσία (ή απλά μπει στην Βουλή) εφαρμόζει (ή μιλάει για...) ένα πρόγραμμα Β και έτσι και τολμήσεις να τον ρωτήσεις «πού πήγε ρε φίλε το Α;» σού στένει τα ΜΑΤ για να σού απαντήσουν.

Αν έχετε φτάσει ως εδώ, πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για bonus πληροφορία
http://bit.ly/diavasatoarthro

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Top